Verantwoordelijkheid Nemen Blijft Moeilijk

Best eng is het eigenlijk om verantwoordelijkheid te nemen.
Iets in ons maakt dat wij gauw de schuld bij een ander zoeken.
Als er iets gebeurt willen wij altijd eerst kijken naar wie er
schuld aan heeft.

Kijk maar bij onze jonge kinderen. Altijd weer dat vingertje….
Jij.. jij.. jij...de schuld aan een ander geven.
En als dat zelfde kleine kind geconfronteerd wordt met “bewijs”
dat hij misschien toch ook zelf schuld aan het akkefietje heeft,
wat doet hij dan? Juist… hard weghollen!

En wij groeien op, worden volwassen en wat doen wij…
wij blijven hard weghollen!

Zelfonderzoek. Door vallen en opstaan.

Vinger wijzend

Irritaties en gedoe…
Door vaak van de ander, hetzij
een collega, vriend, vriendin
of een geliefde de vraag krijgen van …. En??
Hoe zit het met jouw stuk, jouw rol,
jouw aandeel hierin?

Als wij steeds op dit punt belanden dan komt er toch een
moment dat we onszelf gaan afvragen, van wat is dit toch?
Waarom steeds dezelfde problemen.
Wij gaan onszelf onderzoeken.

En het zijn soms van die stomme kleine dingen.
Je autosleutels bijvoorbeeld niet kunnen vinden doordat je
het steeds weer ergens anders neerzet.
Zo irritant en toch doe je het weer!

Of zoiets ergs, ik vind het in ieder geval heel erg, is ergens
te laat komen. Zoals vanochtend. Met een kind naar de
dokter en dan eigenlijk net iets te laat van huis weg rijden.
En dan mopperen in de auto. Of bumperkleven..
ook zoiets irritants.

Je weet dat als je je sleutel niet op een vaste plek neerlegt
dat je dan straks je tijd en je humeur kwijt bent door
ernaar te moeten zoeken.

Ik weet dat mijn bloeddruk omhoogschiet als ik niet gewoon
rustig ergens naar toe kan rijden zonder me te hoeven haasten.
Het is niet zo dat we het niet weten.

Nee je weet uiteindelijk heel erg zeker wat de uitkomst is van
je keuzes. Je weet wat er LATER gebeurt omdat je NU deze
beslissing hebt genomen. En toch doe je het ggrrr…….

Hoe veel simpeler is het dan om toch toe te geven dat je zelf
aandeel hebt. Door terug te denken en  na te gaan wat je zelf
aan de situatie anders kan doen.

Door 100% verantwoordelijkheid te nemen. Dat je zelf 100%
verantwoordelijk bent. Zelf. Dus niemand anders de schuld
geven op dat moment. Want JIJ beslist iets anders te gaan doen.

Je verandert je patroon en beslist dat je je sleutels een vaste
plek geeft. En je houdt je aan je beslissing.
En je creëert rust en je schept tijd! Ook zoiets kostbaars.
En de mensen om je heen vinden je weer aardig, niet te vergeten!

En het geeft niet eens als je je niet aanhoudt aan je afspraak
maar klaag dan ook niet! Mopper niet! Maak geen ruzie met de
anderen en neem niet hun tijd in beslag omdat ze jou moeten
helpen je sleutels te vinden. Ga niet mopperen en
chagrijnig worden
.

Of vanochtend, het moment dat ik verantwoordelijkheid
nam
voor mijn gehaastheid doordat ik te laat van huis uit ging
was mijn opkomende slechte bui gelijk weg. Ik nam gepaste
afstand tot de auto vóór me en hijgde niet meer in zijn nek.
Ik gedroeg me weer netjes op de maandagmorgen, of all days!

Dus, herken je jezelf hierin? Neem dan de beslissing om serieus
naar die (soms onnodige) irritaties te kijken en neem een
100% beslissing!

Het maakt je leven makkelijker en die van de mensen om je heen.
Ze zullen je dankbaar zijn!
Signature Saida

Laat wat van je horen

*

[ + ]